Pot met goud (Mooie dingen deel 27)

pot_goudHerken je dat? Dat je ergens voor gaat maar dat je eigenlijk diep in je hart weet dat het niet helemaal bij je past?

Het overkwam me onlangs. Soms is je zicht wat troebel en dan gebeurt zoiets. Dat is helemaal niet erg.

Wat was er aan de hand: ik had gesolliciteerd. De baan was echt veel te leuk om zomaar links te laten liggen. En iets in me zei dat ik een goede kans maakte op die toffe job. Ik moest er gewoon voor gaan. En dat deed ik, vol enthousiasme. Ik schreef meteen een brief, stuurde hem een dag later op en dat was dat. Als ze me zouden afwijzen… ik kon het me niet voorstellen maar dan waren ze niet op zoek naar mij.

Psst, fluisterde opeens een stemmetje, dit is een baan voor vier dagen. Dat is best veel. 
Welnee. Ik kan het!
Ja, fluisterde het stemmetje, maar hoe doe je dat met de kinderen?
Die kunnen toch naar de bso? Opa en oma willen vast bijspringen. Of mijn man. Ik regel het wel.
Hé, zei het stemmetje, maar je boek dan?
Och, dat schrijf ik wel op mijn vrije dag.
Vergeet je je dromen niet?
Nee joh.
Je hebt hartstikke veel talent.
Jahaa.
Ga je echt voor een baas werken?
Hallo! Een vast inkomen. Skivakantie. Nieuwe gordijnen. Twee paar schoenen. Ja, ik ga het doen.
Bso, hondenuitlaatservice, een schoonmaakster… hoeveel houd je netto over?
Vast eh, eh, nou… nou ja, misschien niet zo héél veel.
Zeg. Kun je dat bedrag niet zelf verdienen dan?
Natuurlijk! Nou ja, het zal niet vanzelf gaan. Maar dat kan ik zeker.
Doe het dan. Doe het dan! Doe het!

En hoe stom het ook mag klinken – opeens hoopte ik stiekem dat ik het niet zou worden. Dat ik een afwijzing zou krijgen. Ik weet niet of ik met die wens iets heb beïnvloed. Maar gisteren liep ik over straat en zag een felle regenboog. Hij leek zo in onze tuin te landen. Misschien, dacht ik, ligt die pot met goud inderdaad gewoon heel dichtbij.

Eenmaal thuis opende ik mijn mailbox. Ik was afgewezen.

FacebooktwitterlinkedinmailFacebooktwitterlinkedinmail

Reageren is niet mogelijk